skip to Main Content

Levenslessen in leiderschap

Begin juli (2020) sloot ik mijn eerste lesjaar bij Phoenix Opleidingen af. Professionele Communicatie heet de studie, voor mij een verdieping op mijn coachvak en -vaardigheden. En, zoals bij elke goede opleiding in het begeleiden van mensen leerde ik weer veel over mezelf. Graag deel ik twee lessen met je.

Mijn plek in de groep

Die prachtige tekening hierboven, wat zegt die eigenlijk over mij? Je ziet me zitten op de slurf van een olifant. Een lantaarn bij de hand. Alsof ik de weg wijs. En zo ken ik mezelf: altijd onderzoekend, benieuwd wat er komt – ook als het spannend voelt. Soms op de troepen vooruitlopend, zoals in mijn tijd bij TNO. Samen met een collega bedacht ik dat je echt niet stil hoeft te zitten tijdens kantoorwerkzaamheden. Fietsen kan toch ook? In 2006 waren we de eersten; werden meewarig aangekeken in brainstormsessies over de toekomst van arbeid, vonden geen aansluiting in de markt. Dat prikkelde mij enorm om door te zetten; ik vind het niet erg om niet bij een groep te horen en de dingen anders te doen dan anderen. Om aan de buitenkant van een groep te blijven of, als leider, voorop te lopen en de weg te wijzen.

Dit jaar leerde ik de andere kant van deze plek ‘voor op de olifant’ kennen. Eerlijk gezegd voelt het ook gemakkelijker voor me om niet bij een groep te horen, om mijn eigen ‘ding’ te doen. Dat geeft meer controle, overzicht en, ogenschijnlijk, houvast. Wat ik dan niet zie, zijn de andere mensen die deel uitmaken van de groep. In de tekening van Cornelie Gogelein zijn dat er vijf, de leden van mijn intervisiegroep. Mooie mensen met wie ik dit jaar intensief oefende en veel tijd doorbracht. Elk met zijn of haar eigen kwaliteiten, levensverhaal en plek in de groep. En van ieder van hen kon ik leren. Maar dat kon pas toen ik mezelf toestond om ‘van de slurf’ af te komen. En daarmee afstand te doen van controle en overzicht. Hierin heb ik mogen ervaren hoe moeilijk én fijn het is om houvast in te ruilen voor vertrouwen.

En, hoe is jouw balans tussen de ‘polariteiten’ controle/houvast en vertrouwen? Heb je moeite met de vertrouwen-pool, luister dan eens naar dit prachtige nummer van Miss Montreal & Paskal Jakobsen.

Om te mogen leiden moet je ook kunnen volgen; leven met polariteiten

Eenmaal ‘van de slurf’ af bleek het gemakkelijker voor me om anderen te volgen in hun coachvragen. Mijn wereldbeeld werd ruimer, mijn vooroordelen en overtuigingen geringer. En dat maakt dat ik als coach nog opener kan staan voor een coachee. Wat er voor zorgt dat we gemakkelijker uit het psychologische fenomeen van overdracht en tegenoverdracht blijven. Als een coachee mij bijvoorbeeld ziet als haar ‘strenge moeder’ of als zijn ‘helpende zus’ dan kan ik dat voelen en benoemen. Hiermee wordt mijn begeleiding effectiever. Want ik doorbreek een patroon in de interactie van de coachee met anderen die aan haar ‘strenge moeder’ of aan zijn ‘helpende zus’ doen denken. Ik volg, voel, benoem en leid de coachee daarmee naar een nieuwe ervaring. Een ervaring op weg naar haar doel: “vaker om hulp vragen in mijn werk” of zijn wens: “meer verantwoordelijkheid nemen in mijn team”.

In mijn ogen is dit (volgen-leiden) een cruciale vaardigheid van elke coach en trainer. Als je alleen maar leidt, dan leg je (onbewust) op wat een coachee zou moeten bereiken: “je droom najagen”, “het maximale uit het leven halen”, “rust vinden”, “altijd het positieve zien” etc. Pas als je coachee ook de andere pool durft te zien, voelen en erkennen komt er ruimte voor de pool waar hij zo’n behoefte aan heeft. Dus voor er meer ‘vertrouwen’ kan komen, dient hij ook de pool ‘wantrouwen’ of ‘controle’ of ‘angst’ te bezoeken. Voor er meer ‘rust’ kan komen, dient zij ook de pool ‘onrust’ of ‘hectiek’ te bezoeken. Een hele uitdaging voor de begeleider, want die dient zijn eigen behoeftes aan controle of rust of hectiek te kennen en parkeren.

Eén van de polen die ik het afgelopen jaar terug vond was ‘speelsheid’. Als tegenpool van mijn serieuze benadering van werk en ook coaching. Zoals de tekst op de tekening zegt: “ik was het fluiten verleerd”. Dus in mijn begeleiding is nu meer ruimte voor lichtheid, humor, speelsheid. Tenminste, als dat is wat de coachee dient bij het bereiken van zijn doelen.

Hoe doe jij dat als coach of trainer? Herken jij vanuit welke pool jij je werk benadert en dus je coachee onbewust stuurt?

Mocht je geïnspireerd zijn geraakt door mijn verhaal, kijk eens naar het aanbod van Phoenix Opleidingen of bel me (06 2509 7811) om van gedachten te wisselen.

Nieuwsbrief ontvangen?

Wilt u (elke 6-8 weken) een nieuwsbrief van BTR ontvangen, vult u dan hieronder uw e-mailadres in.

  
Back To Top
×Close search
Zoeken